مقدمه: استان کردستان به لحاظ صنعت میهمان‌نوازی، از استان‌های مطرح ایران است. کسب رتبه دوم در میان استان‌های ایران به لحاظ برخورداری از شاخص میهمان‌نوازی، نشانگر غنای این صنعت در استان کردستان است. علی‌رغم ظرفیت بالای میهمان‌نوازی در این استان به‌ویژه در مقاصد گردشگری روستایی، بررسی ارتباط میهمان‌نوازی و توسعه پایدار روستایی مقوله‌ای است که محققان از بررسی آن مغفول مانده‌اند.
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی وضعیت میهمان‌نوازی و توسعه پایدار روستایی و در نهایت ارزیابی ارتباط میهمان‌نوازی و توسعه پایدار در مقاصد گردشگری روستایی واقع در قلمروهای عشایری انجام شده است.
روش‌شناسی: برای انجام مطالعه کاربردی حاضر از ترکیبی از روش‌های توصیفی و همبستگی استفاده شده است. ابزار اصلی پژوهش برای گردآوری داده‌های میدانی، پرسشنامه محقق‌ساخته است که روایی (صوری) آن با اخذ نظرات محققان حوزه جغرافیا و برنامه‌ریزی روستایی و گردشگری بررسی شده و پس از اعمال نظرات آن‌ها، روایی پرسشنامه تأیید شده است. برای بررسی پایایی ابزار مورد استفاده از پیش آزمون استفاده گردید. برای انجام تحلیل‌های آماری از نرم‌افزار SPSS استفاده شد.
قلمرو جغرافیایی: قلمرو مکانی این پژوهش، روستاهای مقصد گردشگری در بخش سیروان (8 روستا) واقع در شهرستان سنندج و استان کردستان است که یکی از قلمروهای عشایری غرب ایران است.
یافته‌ها و بحث: نتایج نشان داد وضعیت میهمان‌نوازی و توسعه پایدار روستایی در مقاصد گردشگری به‌ترتیب با میانگین 57/3 و 56/2، بالاتر و پایین‌تر از حد متوسط بوده است. نتایج ضریب همبستگی اسپیرمن نشان داد میان میهمان‌نوازی و توسعه پایدار روستایی در مقاصد گردشگری در سطح اطمینان 99 درصد، ارتباط آماری معنادار و مثبت با مقدار 593/0، وجود دارد. نتایج مدل رگرسیونی نشان داد 9/33 درصد از تغییرات توسعه پایدار روستایی از طریق میهمان‌نوازی تبیین می‌شود.
نتیجه‌گیری: تقویت میهمان‌نوازی در مقاصد گردشگری می‌تواند فرایند دستیابی به توسعه پایدار روستایی را تسهیل نماید. ضروری است تقویت کمی و کیفی ابعاد و متغیرهای میهمان‌نوازی، در اولویت سیاست‌گذاری‌ها و برنامه‌ریزی‌های توسعه مقاصد گردشگری روستایی قرار گیرد.