مقدمه: گردشگری عشایر به‌عنوان یکی از رویکردهای نوین گردشگری، با تأکید بر مشارکت فعال گردشگر در تجربه‌های اصیل فرهنگی، اجتماعی و محیطی، می‌تواند نقش مهمی در توسعه پایدار نواحی عشایری ایفا کند.

هدف پژوهش: هدف از این پژوهش، بررسی و ارزیابی ظرفیت‌های توسعه گردشگری تجربه‌گرا در نواحی عشایری شهرستان ایذه است.

روش شناسی تحقیق: این تحقیق از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-تحلیلی است. داده‌های موردنیاز از طریق مطالعات اسنادی، مشاهدات میدانی و پرسش‌نامه گردآوری شده است. جامعه آماری پژوهش شامل عشایر ساکن نواحی مورد مطالعه و کارشناسان مرتبط با حوزه گردشگری و توسعه نواحی عشایری می‌باشد.

قلمرو جغرافیایی پژوهش: منطقه مورد مطالعه نواحی عشایری شهرستان ایذه می باشد.

یافته ها و بحث: یافته ها نشان می دهد که در همه شاخص ها شرکت‌کنندگان نمره بالای 3 داده‌اند که نشان می‌دهد آن‌ها به جنبه‌های مختلف موضوع مورد بررسی دیدگاه مثبتی دارند. همچنین بر اساس آزمون فریدمن، شاخص غوطه‌وری بالاترین رتبه را دارا است.

نتیجه گیری: نتایج و یافته های پژوهش نشان می‌دهد که در میان مجموعه عوامل مورد بررسی، عواملی مانند تنوع فرهنگی، آیین‌ها، آداب‌ورسوم عشایری، مناظر طبیعی، مهمان‌نوازی جامعه محلی و امکان مشارکت در فعالیت‌های روزمره عشایری که در زمره فعالیت های قالب تجربه و وجوه مهارتی به شمار می روند در شمار مهم‌ترین ظرفیت‌های توسعه گردشگری تجربه‌گرا در منطقه قرار می گیرند. در مقابل این موارد، ضعف زیرساخت‌ها، کمبود آموزش، نبود برنامه‌ریزی منسجم و محدودیت‌های مدیریتی که بیشتر ناظر بر وجوه بیرونی جامعه عشایری و در زمره امور بالادستی اینگونه فعالیتها و تسهیل کننده بستر گردشگری تجربه گرا در جامعه عشایری محسوب می شوند، از جمله چالش‌های اساسی توسعه این نوع گردشگری هستندکه برای برون رفت از این شرایط لازم است نگاه مدیریتی و برنامه ریزی ویژه ای برای این کاستی ها از سوی نهادهای متولی در سطوح ملی ، منطقه ای و محلی صورت پذیرد.