مقدمه: مشارکت از دیر باز با زندگی انسان پیوند داشته است. توجه به پدیده مشارکت اجتماعی از بعد امنیتی در سکونتگاه­های مختلف و شیوه زندگی از اهمیت خاصی برخورداراست. ارتباط میان امنیت اجتماعی و مشارکت مردمی یک ارتباط دوسویه است. از یک طرف گسترش امنیت اجتماعی می­تواند زمینه ساز توسعه مشارکت­های مردمی باشد از طرف دیگر افزایش مشارکت­های مردمی پشتوانه محکمی برای حاکمیت و بقای امنیت در جامعه است.
هدف پژوهش: هدف پژوهش بررسی مقایسه­ای مشارکت در دو  سکونتگاه انسانی جامعه شهری و عشایری می­باشد.
روش­شناسی تحقیق: تحقیق حاضر به لحاظ ماهیت کاربردی و به روش توصیفی - تحلیلی و علی مقایسه­ای است. این پژوهش روش گردآوری داده‌ها در این تحقیق شامل روش کتابخانه‌ای و روش پیمایش مقطعی است که با استفاده از منابع دیجیتال و کتاب‌های موجود اقدام به جمع‌آوری اطلاعات مورد نیاز گردیده و برای بررسی فرضیه‌ها، اقدام به جمع‌آوری اطلاعات مورد نیاز از طریق پرسشنامه محقق ساخته صورت گرفته است. روش­های تجزیه و تحلیل آماری در این تحقیق در دو بخش آماره­های توصیفی که شامل جداول و نمودارها، شاخص­های پراکندگی، فراوانی­ها و ... است، بخش دوم شامل روش­های تحلیل استنباطی که از آزمون­هایی مانند T-test(تفاوت میانگین­ها)، آزمونF ( آنالیز واریانس)، همبستگی پیرسون، و با استفاده از نرم­افزار SPSS انجام گرفته است.
قلمروجغرافیایی پژوهش: در قلمرو کوچ­نشینان عشایر شاهسون پارس­آباد مغان مورد بررسی قرار گرفته است.
یافته­ها و بحث: یافته­های اصلی پژوهش  بیانگر آن است که 90 درصد از پاسخگویان شهروندان مغان و 94 درصد عشایر معتقدند مردم به فکر همدیگر هستند، 68 از پاسخگویان شهر پارس آباد  و 74 درصد عشایر معضلات و مشکلاتی که در سطح جاوامع آنها وجود دارند به آن ها مربوط می­شود و خود را موظف به رفع این مشکلات می­دانند، 54 درصد از پاسخگویان شهروندان مغان و 56 درصد عشایر اظهار داشته­اند که نسبت به این که دیگران چگونه و در چه شرایطی زندگی می­کنند توجه دارند.
نتیجه­گیری: نتایج تحقیق بیانگر آن است حاضر و جود رابطه معنادار بین امنیت اجتماعی با مشارکت اجتماعی اثبات می­شود. و اینکه این مشارکت در جامعه عشایر از  ضریب اهمیت بالاتری برخوردار است.