مقدمه: خلاقیت از دیرباز از بخش‌های مهم در شکل‌گیری و توسعه فضاهای سکونگاهی بوده و امروزه با توجه به پیشرفت‌های گسترده محیط‌های شهری و روستایی، فقدان آن‌ در برنامه‌ریزی‌های توسعه در عمل بی معنا است و باید مورد توجه قرار گیرد.
هدف پژوهش: هدف این تحقیق، بررسی و شناسایی شاخص­های تاثیرگذار بر خلاقیت در قلمرو کوچ­نشینان شهرستان چابهار است.
روش­ شناسی تحقیق: روش پژوهش، توصیفی - تحلیلی و نوع تحقیق کاربردی و از نظر ماهیت، اکتشافی مبتنی بر آینده‏پژوهی است. در این پژوهش از دو نوع جامعه آماری پژوهش حاضر شامل 22 نفر از خبرگان (مسئولان و کارشناسان و دانشگاهی متخصص در حوزه‎های جغرافیا و آینده­پژوهی) می­باشند که به شیوه هدفمند و به روش گلوله برفی انتخاب شدند. جهت تحلیل داده‏ها از نرم­افزارهای SPSS و MICMAC ستفاده شد.
قلمروجغرافیایی پژوهش: قلمرو جغرافیایی پژوهش حاضر شامل، قلمرو کوچ­نشینان شهرستان چابهار می­باشد.
یافته ­ها و بحث: نتایج آزمون تی تک­نمونه­ای نشان که وضعیت خلاقیت و شاخص­های آن در چابهار پایین­تر از سطح نرمال یا در وضعیت نامطلوب قرار دارد. همچنین، نتایج نشان داد شاخص طبقه خلاق (بار عملی: 903/0) که یکی از ارکان اصلی توسعه پایدار انسانی می­باشد؛ اصلی­ترین و مهم­ترین شاخص خلاقیت در چابهار است. در نهایت از نتایج نرم‎افزار میک­مک از میان 49 عامل کلیدی در 7 بعد (تسهیلات و خدمات کارکردی، گردشگری، اوقات فراغت و رفاهی، حمل و نقل، طبقه خلاق، زیست­محیطی، سیاسی و بهداشتی و اجتماعی)، با نظر خبرگان، 16 عامل کلیدی به عنوان (پیشران) انتخاب شدند.
نتایج: نتایج کلی نشان داد در صورت برنامه‌ریزی مناسب برای شناسایی، بومی‌سازی و ارتقاء معیارها و شاخص‌های خلاقیت در قلمرو کوچ­نشینان چابهار، بسترهای لازم برای تحقق مهم بر اساس پتانسل­های بومی منطقه قابل تحقق است.