تحلیلی بر زندگی قبایل کوچ نشین در اواخر دوره قاجاریه و رضا شاه

نوع مقاله : مقاله مروری

نویسنده

گروه جغرافیا و برنامه ریزی روستایی

چکیده

زندگی کوچ نشینی یکی از شیوه های معیشت انسانی که درمناطق خشک و نیمه خشک گسترش دارد. زندگی ایلات به عوامل جغرافیایی همانند اقلیم، شرایط توپوگرافی دارد. کوچ کوچ نشینان بنا به شرایط محیطی به منظور تعلیف دام ها کوچ می کنند. بنابراین نوع کوچ اجباری است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و از نوع پس رویدادی به تحلیل زندگی عشایر ایران در اواخره دوره قاجار می پردازد. درسال 1920کشور ایران کاملاً هرج ومرجی را داشت وحکومت مرکزی تنها تهران وحومه را تحت کنترل داشت . جمعیت عشایر درآن زمان 3/1 تا4/1کل جمعیت بود . درسال 1921 رضا شاه از طریق کودتا بسر کار می آید ودر ابتداء وزارت جنگ را بعهده می گیرد وارتش را سازماندهی وتجهیز می کند، سپس درسال 1925 رسماٌ به قدرت می نشیند . برنامه های رضا شاه در قبال عشایر عبارت بود از خلع سلاح عشایر، اسکان اجباری و تغییر ساختار فرهنگی واجتماعی آنها بود.تاکتیک رضا شاه برای سرکوب عشایر این بود که با عشایر بزرگ پیمانهای صلح می بست و سپس بعداز سرکوب عشایر ضعیف، رضاخان میان طوایف عشایری اختلاف ایجاد کرده و در نهایت خودش با سران عشایر بزرگ جنگید و آنها را سرکوب کرد. شعار رضاشاه برای ایران آنزمان، ایران متحد، مستقل و یک زبان لائیک بود.

کلیدواژه‌ها

موضوعات