مقدمه:  بحران زیست محیطی یکی از مهم­ترین چالش­هایی است که بشر در قرن حاضر با آن روبه روست. شیوۀ رویارویی با این بحران محیط زیستی قطعاً در کیفیت زندگی نسل حاضر و آتی تعیین کننده است. بسیاری از این مشکلات محیط زیستی در فقدان آگاهی و ضعف فرهنگی، در ارتباط بین انسان و طبیعت ریشه دارد.
هدف پژوهش:  شناخت شرایط علی به منظور ارتقاء فرهنگ حفظ محیط زیست و منابع طبیعی است.
روش­ شناسی تحقیق: رویکرد پژوهش حاضر از نوع کیفی است و از روش نظریه داده بنیاد رویکرد سیستماتیک استراوس و کوربین به عنوان روش پژوهش استفاده می­شود.
قلمروجغرافیایی پژوهش: قلمرو جغرافیای این پژوهش مربوط به جوامع محلی بهره­برداران سراسر کشور ایران است.
یافته ­ها و بحث: شرایط علّی در این پژوهش که همان علل ترغیب و انگیزه محقق به انجام این پژوهش بوده و باعث شده است که برای پدیده محوری یعنی همان آموزش رسانه­ای به دنبال ارائه مدلی باشد. بنابراین نتایج حاصل از بین مقوله­های استخراج از کل مصاحبه­ها نشان داد در بعد رسانه­ای،  بعد اقتصادی، بعد مدیریتی و بعد اجتماعی مقوله­های محوری، شرایط علّی رسانه­ای را حاصل و در راستای نیل به اهداف و پیامدها به کار گرفته شد.
نتایج: استفاده مدیران از رسانه و روابط عمومی و تجزیه و تحلیل­های رسانه­ای از محیط زیست، نقش اساسی در حکمرانی مطلوب زیست محیطی برعهده دارد. از همین رو، عقلایی­ترین کار این است که برای نگهداری از منابع ملی به رسانه­ها به عنوان عوامل زمینه­ای بیشترین بها داده شود.